از ریشه چیدی هر چی کاشتم گرفتی از من هر چی داشتم
‏دردی که بعد تو بزرگ شد من اسمشو گندم گذاشتم
‏گندم که بی دونه نمیشه پرنده بی لونه نمیشه
‏وقتی که قلبش جلد میشه هیچ جا براش خونه نمیشه
‏من این دردو از هر طرف خوندمش درد شد
به کوچه گفتم درختاش همه زرد شد
‏من بغض کردم دل آسمون بارید انگار یه دنیا به دنیام بدهکاری
‏میبینی این غمی که پیله زد تو خونمه
صدای ضربه های ریز استخونمه
‏برای این غمای کهنه من جوونم
حیف اینی که داره میره ساده آره جونمه
‏این روزا خنده هامون خنده داره سرده
تموم فصلامم خزون و برگ زرده
‏این حس دوباره قلبو تیکه پاره میکنه
دلم تو کوچه مثل قلب دوره گرده