نگاهت می‌کنم در من غمی آرام می‌گیرد
تویی که ماه است، زیبایی تو وا می‌گیرد
تو را دیدم برای اولین بار
تازه فهمیدم چگونه یک نفر از شوق می‌میرد
جانان من، به قلب من نزدیکی چون روح من
جانان من، حرفی بزن تا کم شود اندوه من
ادامه‌ قلب من، فردای دلت روشنه
هر بار صدا زدند تو را، شدی آرام من
همیشه غم‌خوار من، غم بی‌آزار من
تویی که شیرین کرده‌ای دنیا به کام من
قسم به تار مویت، به آفتاب رویت
که قصد من از زندگی، نبخند توام بود
مرا می‌فهمیدی، حال مرا می‌دیدی
اگر کسی مانند تو دلبند تو بود