جاده ای که روبرومه دیگه پایانی نداره
از تموم دنیا انگار بغض و تنهایی می باره
جاده ای که روبرومه رو به مقصدی نمیره
هیشکی نیست که وقت مردن حتی دستامو بگیره
هیچ جا سرزمین من نیست هیچکی چشم به راه من نیست
هیچ کجای دنیا انگار جایی واسه گم شدن نیست
من مسافر غریب جاده های بی مسیرم
خسته از رفتنم اما هنوز آروم نمیگیرم
توی کوله بار قلبم چیزی جز غصه ندارم
روی شونه ی کدوم شب گریه هامو جا بذارم
راه برگشتی ندارم از تموم دنیا دورم
عمریه دچار بهت یه جهان سوت و کورم
جاده ای که روبرومه امتداد یه عذابه
پشت سر گذشته ای نیست همه چی خیال و خوابه
جاده ای که روبرومه رو به مقصدی نمیره
سرنوشت یه غریبه ست که تو تنهایی میمیره