میشه ماهو با چشمای بسته دید
میشه بی پر ته آسمون رسید
باید از قفس رهایی رو شناخت
خط نورو روی تاریکی کشید
میشه پل زد به ته خاطره ها
وقتی غربت سایه هاش رو شونته
میدونم گریه بی وقفه تو
همه داغ رفتنه هم خونته
اون پرنده ای رها بود
سرخوش از جرات پرواز
تا همه هراس و وحشت
از سقوطی ...
یه رفیق نیمه راه بود
مثل نارفیقی من
مثل بی رحمی سرما
تو تن سپید قلبم
میشه بی پر ته آسمون رسید
باید از قفس رهایی رو شناخت
خط نورو روی تاریکی کشید