عجب پاییز تلخی شد
نه بارون زد نه عاشق شد
فقط برگای زردش بود
که تن‌پوشِ شقایق شد
خیال کردم که میمونی
بهت دل بستم و مردم
تمومِ فصل پاییزو
رو اسم تو قسم خوردم
پر از شک بود تو قلبت
پر از تردید و دل کندن
حواست پرت بود از عشق
حواست پرت بود از من
من از حرفای تو آسون شکستم
ولی بازم رو عشقت شرط بستم
یه پاییزم که تو دست تو مرده
یه بارون که پر از یک بغض خستم
به جای زندگی بامن شدی درگیر دیروزم
من از آتیش بدبینیت دارم بی وقفه میسوزم
بیا یک بار درکم کن
منو مثل خودم بشناس
صدای اعتماد تو برام آرامش دنیاس